SIĄDŹ I PISZ DO NINIWY!
„Piękny, emocjonujący konkurs, tylko szkoda, że to nie my odgrywaliśmy w nim głównych ról” – zagaił dziennikarz.
„Jak chcieliście odgrywać główne role, trzeba było zapiąć narty i skoczyć” – odpowiedział ze śmiechem Kamil Stoch po konkursie MŚ w skokach narciarskich w Insrbucku. Wiem, wiem. Ten tekst można było przeczytać już chyba na każdym możliwym portalu. Ale to dobry punkt wyjścia do dzisiejszego rozważania.
Ciężar. Ogromny ciężar. Jeśli źle położę stopę, albo mocniej zegnę kolano, upadnę i zginiemy. Jeszcze tylko parę metrów.
„Dlaczego dałem się mu namówić?” – myślał sapiąc potwornie stawiając każdy kolejny krok. Ciężar na ramionach zdawał się być coraz większy. „Pomóż mi, przenieś mnie – powiedział” – denerwował się w myślach olbrzym. „Och, gdybym tylko wiedział, co to będzie za przeprawa”. Nagle gładki kamień na dnie osunął się pod jego stopą i większa fala na moment przykryła głowę wielkoluda tak, że aż napił się solidnie wody. O oddech nie było łatwo, bo kolejna fala zabrała mu ponownie dostęp do powietrza. „Muszę mocniej się zaprzeć i choćby pod wodą przejść jeszcze dwa, trzy kroki, bo już czuję brzeg” – kiedy tak pomyślał i realizował swój powzięty na szybko i dramatycznym wysiłkiem plan, poziom wody zaczął się rzeczywiście obniżać. Dno zaczęło się wznosić, a łykane gwałtownie powietrze było upragnionym ratunkiem. Gdy ostatkiem sił dotarli do brzegu i chłopiec zsunął mu się z barków na ziemię, wielkolud zapytał – „chłopcze, jak to możliwe, że jesteś taki ciężki. Prawie zginęliśmy”. Chłopiec uśmiechnął się, odparł „Przeniosłeś dziś na swych barkach Stwórcę świata. Jestem Chrystusem, twoim królem.” i znikł.
Napiszę wprost. Wkurza mnie manipulowanie faktami, brak szacunku, a także generalizowanie. I to nie tylko w sprawie udziału Polaków w mordzie na Żydach, ale w ogóle. Manipulacja i półprawdy to kłamstwo. Można próbować wybielać te terminy prawie równając je z motywacją czy prawdą. Można nadawać jakieś wzniosłe cele tym czynnościom. Ale, nie. Jednak nie. Dalej będzie to kłamstwo. Numer VIII na liście. Znajdziesz to na tej drugiej, kamiennej tabliczce. I choć ma to wydźwięk uniwersalny, to jednak tytuł jest jasno określony i postaram się za daleko nie odpływać w inne rejony bombardujących mnie myśli.
Niedawno uderzyło mnie zdjęcie z internetowego mema, na którym widać dzieci bawiące się na placu zabaw. Normalna rzecz? Tylko że dzieci chodziły po niezabezpieczonych drabinkach jakieś 3-4 metry nad ziemią!
Już świtało, kiedy przy blasku wschodzącego słońca można było dostrzec w oddali sylwetkę utykającego mężczyzny. Przed chwilą stoczył on prawdopodobnie najcięższą potyczkę w historii.
Wiał lekki wiatr i przetaczał piaskowe kołowrotki po pustynnej powierzchni w dolinie. Był ciepły poranek. Temperaturę podnosił także fakt, że na wzniesieniach po obu stronach doliny zgromadziły się dwa nieprzyjacielskie wojska.
I wcale nie chodzi o Wisłę Kraków, no może nie tylko o nią… Bardziej o postawę jej nowego piłkarza. Zaczynał w Rakowie Częstochowa, a po ośmiu latach trafił do Górnika Zabrze, a potem znów do Częstochowy (choć do drużyny z IV ligi), by po kilku latach podpisać kontrakt z Wisłą Kraków, gdzie święcił swoje największe sukcesy w Ekstraklasie. Po dwóch latach, w 2007 r. zakontraktował swoją przyszłość, jak się okazało, na najbliższych osiem lat w Borussii Dortmund. To ten klub najbardziej rozwinął Jakuba Błaszczykowskiego. Potem jeszcze ACF Fiorentina i VfL Wolfsburg, a teraz niejako koło się zamyka. Kuba wraca do Wisły Kraków. I to w jakim stylu!
„Afera w największym tygodniku opinii w Polsce. Wizytator Sobotni na celowniku urzędników. Redaktor naczelny gazety – Jan Kowalski – prześwietlany przez instytucje, po tym jak został przyłapany na…”
Oglądanie czyjegoś cierpienia, płaczu, zwątpienia. Widok bezsilności i słabości. Brzmi jak masochizm, ale to tylko jedna strona medalu. Jest tu też nadzieja i podzięka w formie uśmiechu. Chyba nikt nie lubi szpitali. Kojarzą nam się z charakterystycznym, niezbyt przyjemnym zapachem i przykutymi do łóżka ludźmi. Nie lubimy też być chorzy, może za wyjątkiem miłych wspomnień z dzieciństwa, kiedy mama skakała koło nas przynosząc herbatki, ciasteczka i głaskała po głowie. W dorosłości mało kto ma czas chorować, a i choroby wydają się poważniejsze i w dodatku kosztowne. A jednak są ludzie, często także młodzi, którzy wchodzą w taką rzeczywistość z własnej woli, a nawet chętnie. Dlaczego?
Wybierasz studia? Rozeznajesz powołanie? Przygotowujesz się do rozmowy kwalifikacyjnej? Kupujesz toster? Weź nie świruj, weź zrób SWOT’a. SWOT lekarstwem na wszelkie problemy decyzyjne? I tak i nie, ale to dobry początek. Jakiś czas temu pisaliśmy już, czym jest ta metoda analityczna. Pochodzi od angielskich słów Strengths, Weaknesses, Opportunities, Threats, czyli Siły, Słabości, Szanse oraz Zagrożenia, i służy do oceny sytuacji, podejmowanego przedsięwzięcia czy spojrzenia na siebie samego. W zasadzie nie wiem, czy są jakieś ograniczenia stosowania tej techniki, bo jest bardzo uniwersalna i prosta.
